نگاه‌ و معنا در هنر عكاسي‌

چکیده

تحقیق شامل چهار فصل تحت عنوان دستگاه بینایی و دیدن در عکاسی – خواستگاه عکاس، گزینش کادر و زیبایی شناسی عکس می باشد.

انسان‌ در بسیاری‌ از موارد در جریانهای‌ اجتماعی‌ و به‌ طور روزمره‌ ناخواسته‌ شاهد رویدادها واتفاقاتی‌ است‌ که‌ به‌ چشم‌ می‌آیند و خوشایند نیست‌. و این‌ غیرارادی‌ است‌. آدمی‌ نمی‌تواند عنصر بینایی‌ خود راببندد و نتواند ببیند، بنابراین‌ طبع‌ انسان‌ زیبا پسند و بدنبال‌ رؤیت‌ زیبایی‌ها است‌. عامل‌ بینایی‌ که‌ چشمهای‌ انسان‌هستند می‌توانند گویای‌ درونیت‌ انسانها باشند، و بدنبال‌ رؤیت‌ زیبایی‌ها است‌. عامل‌ بینایی‌ که‌ چشمهای‌ انسان‌ هستندمی‌توانند گویای‌ درونیات‌ انسانها و شاهد جهان‌ بیرون‌ باشند.

اینکه‌ انسان‌ به‌ عنوان‌ یک‌ هنرمند (نقاش‌، ادیب‌، شاعر، فیلمساز) چگونه‌ دیدن‌ را تجربه‌ و تبدیل‌ به‌ یک‌ اثر هنری‌می‌کند فرآیندی‌ را بر عهده‌ می‌ گیرد. در مورد عکاسی‌ که‌ بوسیله‌ یک‌ وسیله‌ مکانیکی‌ تحت‌ عنوان‌ دوربین‌ و مقداری‌مواد خام‌ نگاتیف و در دوربینهای‌ دیجیتالی‌ بدون‌ استفاده‌ از نگاتیف به‌ جهان‌ بیرون‌ از خود نگاه‌ می‌کند از طریق‌ یک‌ کادرکوچک‌ تحت‌ عنوان‌ ویزر که‌ برروی‌ دوربین‌ تعبیه‌ شده‌ است‌، و لنزهایی‌ که‌ می‌توانند جهان‌ را هم‌ به‌ شکل‌ واقعی‌ و هم‌دگرگونیهایی‌ در آن‌ بوجود بیاورند و فرمش‌ را تغییر دهند و به‌ چشم‌ عکاس‌ از طریق‌ ویزر برسانند.

زمانیکه‌ عکاس‌ با ابزارش‌ در مقابل‌ جهان‌ بیرون‌ قرار می‌گیرد، آنچه‌ را که‌ پشت‌ ویزر می‌بیند با آنچه‌ که‌ چشم‌ در واقع‌می‌بیند تفاوت‌ دارد در بسیاری‌ از مواقع‌ عکاسها فکر می‌کنند که‌ آنچه‌ را از طریق‌ ویزر می‌بینند همان‌ چیزی‌ است‌ که‌بدون‌ دوربین‌ به‌ آن‌ نگاه‌ می‌کنیم‌. چشم‌ انسان‌ ابزار کاملیست‌ با ویژگیهای‌ فیزیولوژیکی‌ که‌ دارد نوع‌ نگاهش‌ نسبت‌ به‌لنزها و دوربین‌های‌ عکاسی‌ متفاوت‌ است‌. اگرچه‌ ابزار معاصر در زمینه‌ عکاسی‌ بسیاری‌ از سوژه‌هایی‌ را که‌ انسان‌ به‌چشمش‌ نمی‌آید توانسته‌ به‌ ما نشان‌ دهد. مثل‌: لنزهای‌ ماکرو. این‌ لنزها در عکاسیهای‌ ماکروفتوگرافی‌ یا میکروفتوگرافی‌مورد استفاده‌ قرار می‌گیرند. یا دوربینهای‌ ماهواره‌ای‌ که‌ تصویرهایی‌ که‌ انسان‌ در حالت‌ عادی‌ نمی‌تواند مشاهده‌ کند به‌چشم‌ ما می‌رساند.

. عکاسان هنگام ثبت عکسهای خود به جهان بیرون از دوربین و یا به تعبیری به جهان رودرروی دوربین از طریق اندیشه درونی و عنصر بینایی یعنی چشمها دست می یابند. هنر عکاسی هنر عینی است و در مرحله رؤیت، عکاس تصویر خود را ثبت می کند – در این فرآیند چشمها عمل نمی کند بلکه جهان،  جهان عکاس که همان گذشته، حال و تجربیات و نحوه اندیشیدن اوست که در سطح عکسها مؤثر است. مبنای این تحقیق نظری بر دو مسئله دستگاه بینایی و لحظه رویت و گزینش کادر و ثبت تصویر استوار است.